Menu
A+ A A-

Ιστορία Αδελφότητας

 

Η Φιλοπρόοδη Αδελφότητα Χουλιαράδων "Η Αγία Παρασκευή" ιδρύεται στις 24 Απριλίου, Μεγάλη Πέμπτη, του 1908 στους Χουλιαράδες.

Δημήτριος Ι. Κωνσταντής - Εμπνευστής Ιδέας Αδελφότητας Χουλιαράδων

Ίδρυση - Ιδρυτικά Μέλη


Ψυχή και εμπνευστής της ιδέας συστάσεως της ήτανε ο Δημήτρης Ι. Κωνσταντής, εμποροράφτης στο επάγγελμα που διατηρούσε για πολλά χρόνια ραφείο στην Αθήνα.

Συνεπικουρούμενος και από πατριώτες δάσκαλους της εποχής Ι. Σούλη, Δ. Παπαντωνίου, Α. Μαστοράκη και προκρίτους του χωριού Δ. Μαντζίλα, Ν. & Κ. Μαλάμο, Κ. Δημουλίκα, Χ. Ντέμο πρόεδρο τότε του χωριού και άλλα αξιόλογα πρόσωπα Γκούρας & Χουλιαράδων αποτέλεσαν τα ιδρυτικά μέλη του συλλόγου με την επωνυμία "Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα Χουλιαράδων Η Αγία Παρασκευή".

Αποτελούσε εθνικό και πολιτιστικό φάρο του χωριού μας.

Η δράση συνεχίστηκε μέχρι την απελευθέρωση, το 1913. Στη συνέχεια υπολειτούργησε.Χρἠστος Σούληςασ

Επανασύσταση

Το 1920 ο αείμνηστος γυμνασιάρχης Χρήστος Ι. Σούλης, σχολάρχης τότε του σχολαρχείου Πραμάντων, με έκκληση του προς τους Απανταχού Χουλιαράδες, τους καλεί για επανασύσταση της Αδελφότητας.

Στην πρόσκληση ανταποκρίθηκαν με ενθουσιασμό όλοι οι κάτοικοι Γκούρας - Χουλιαράδων, η Αδελφότητα μετονομάστηκε σε ''Φιλοπρόοδος Αδελφότητα Χουλιαράδων Η Αγία Παρασκευή''.

Ιδρυτικά μέλη της αποτέλεσαν οι εξείς: Πρόεδρος: Χ. Σούλης, αντιπρόεδρος Δ. Ι. Κωνσταντής, ταμίας Δ. Κ. Μαντζίλας, γραμματέας Κ. Κωνσταντινίδης και σύμβουλοι: Κ. Μασαλάς, Κ. Τσιάντας, Ι. Παππά, Δ. Βασιλείου και Π. Μπενέκος.

Με τη νέα ονομασία το σωματείο καθιέρωσε ετήσιο καθολικό μνημόσυνο της Κοινότητας στις 9 Σεπτεμβρίου, δεύτερη ημέρα του πανηγυριού, καθώς στα πολυδάπανα μνημόσυνα που τότε γινόταν στο χωριό δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν οι φτωχοί κάτοικοι της κοινότητας.

Πρώτες Δράσεις Αδελφότητας

Τα έσοδα του σωματείου στην αρχή διατέθηκαν για εθνικούς σκοπούς, τα σύνορα Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και νέο Ελληνικού Κράτους οριζότανε στον παραπόταμο του Αράχθου Καλαρρύτικος που ρέει στις παρυφές των Χουλιαράδων.

Παράλληλα, με τα έσοδα της συντηρούσε το σχολαρχείο και ίδρυσε το πρώτο παρθεναγωγείο, το 1909, μοναδικό στην περιοχή των Χουλιαροχωρίων την εποχή εκείνη το οποίο στεγάστηκε στο αρχαίο σχολείο του 1700. Πρωτοστάτησε σε φιλανθρωπικά έργα, ενίσχυσε φτωχά και ορφανά, χορήγησε εφ'άπαξ προίκα σε άπορα κορίτσια.

Από τις πρώτες φροντίδες ήταν και η ανέγερση νέου διδακτηρίου του Σχολείου. Αποφασίστηκε να κτιστεί στη θέση που υπήρχαν οι τουρκικές αποθήκες συγκεντρώσεως των προιόντων από τους φόρους γεωμόρου και δεκάτης.

Καθώς τα οικονομικά της αδελφότητας από τις εισφορές και μόνων των μελών της δεν επαρκούσαν, αποφασίστηκε η έκδοση ομολογίων των 100 δρχ. και με μικρή κρατική αρωγή αποπερατώθηκε το ωραίο μας διδακτήριο εντός τετραετίας. Για την επέκταση του γηπέδου του διδακτηρίου και τη δημιουργία σχολικού κήπου, η αδελφότητα αγόρασε τα γειτονικά οικόπεδα με το ποσό των 11.000 δρχ.

Έτσι η αδελφότητα έκτισε με κόπο και θυσίες το σχολείο για τις επόμενες γενιές των Χουλιαράδων.

Η δράση του σωματείου δε σταμάτησε όμως εκεί.

Με ζήλο πρωτοστάτησε σε κάθε προοδευτική κίνηση και εργάστηκε για τα συμφέροντα της κοινότητας. Βοήθησε με πολλούς τρόπους τα εκάστοτε κοινοτικά συμβούλια στην κατασκευή έργων: δρόμους, βρύσες, πλατείες, και πέτυχε εθελοντικές προσφορές από μέλη της αδελφότητας του εσωτερικού αλλά και του εξωτερικού.

Ίδρυσε ταπητουργείο το οποίο λειτούργησε στο ισόγειο του νέου διδακτηρλίου επί επτά έτη. Η προσφορά του στα κορίτσια του χωριού της εποχής ήταν μεγάλη.

Συνέδραμε τη φιλοδασική ένωση(θυγατρικό σωματείο) για τη δενδροφύτευση των γυμνών, τότε, λόφων της Κοινότητας οι οποίες για δεκαετίες ήταν οι μοναδικές πράσινες οάσεις του χωριού μας.

Οργάνωσε δεξιώσεις, γιορτές, πανηγύρια, θεατρικές παραστάσεις και εξέδωσε την εποχή εκείνη τοπική εφημερίδα με το όνομα "ΤΟ ΚΕΝΤΡΙ". Δυστηχώς τα αντίτυπα της εφημερίδας αυτής μαζἰ με το κοινοτικό αρχείο, παρ'ότι ήταν κρυμμένα στα υπόγεια του κοινοτικού καταστήματος, κάηκαν το 1943 από τους Γερμανούς.

Καθώς το παλιό σχολείο του 1700, στον περίβολο της εκκλησίας, ήταν ετοιμόρροπο, καταδαφίστηκε από την αδελφότητα το 1920 και με τα υλικά του κτίστηκε δίπλα από το τότε σχολείο νέο διώροφο κτίριο, στη θέση του σημερινού γραφείου της Αδελφότητας καθώς και του Κοινοτικού καφενείου και παλιού ιατρείου.

Το ανώγειο διαμέρισμα νοικιάστηκε για παντοπωλείο και τα δύο ισόγεια, ραφείο και υποδηματοποιείο. Τα καταστήματα αυτά, μαζί με το σύνολο, σχεδόν, των σπιτιών του χωριού κάηκαν στις 25 Οκτώβρη του 1943 από τους Γερμανούς.